spirited away

hayao miyazaki'nin yönettiği bu anime'yi büyük ihtimalle izlemişsinizdir. benim yeni izleme şansım oldu ve filmi çok beğendim. uzun zamandır izlediğim en güzel ve en çok emek harcanmış çizgi filmdi. filmin görselliği, yarattığı fantazya ve tanrı tasfirleri beni çok etkiledi. insanı saran ilginç bir atmosferi vardı filmin. özellikle tren sahnesinde diğerleriyle beraber chihiro'nun düşünceli bir şekilde oturması, hemen hemen hepsi tanrısal yaratıklar olan diğerlerine adeta annelik etmesi. bu filmde insanı yaralayan bir şeyler vardı sanki. hüzünle bezeliydi film sanki ama umutla da. açıktan ve hayata dair verdiği bir kaç mesaj da oldukça güzeldi. çıktığımda etkisinden kurtulması benim için güç olacak diye düşündüğüm tek çizgifilm ve ender filmlerden biriydi.

aslında şimdi farkediyorum da filmin karanlığı ve derinliği psikolojik etkileşime dayanıyor. evet çözmem epey zaman aldı hatta filmi divx olarak bir kere daha izledim. filmde tüketim toplumuna, insanların "büyüdükçe" özgürlükten uzaklaştırılıp çalışmaya itildiğine ve çocukluktan sıyrılıp yetişkinliğe adım atmanın insanı çatlatacakmış gibi sıkan gerçekliğine göndermeler var. ama bunlara kesinlikle filmin ana hikayesi etrafında değinilmemiş. filmden çıktıktan sonra içimin neden sıkıldığına, neden tüm özgürlüğüm elimden alınmışçasına acımasızca hayatı sorguladığıma bir anlam verememiştim. çünkü çıktığım film bir çizgi filmdi ve epeyce renkli sayılırdı. ama filmi yapan insanlar öyle bir yedirmişki fikirleri- filmin söylediklerini anlamıyorsunuz, ruhunuza işleniyor onlar.

Yukarıda yazılanların hepsine yürekten katılıyorum, ilk defa forumda "ulan acaba ben mi yazdım yukarıdaki yazıyı" diye kıllandım. Daha önce atmosferi bu kadar saran, göstermeden bu kadar çok şeyi alttan alttan veren bir tek "blade runner" vardı benim için. Ne mutlu, bundan sonra hollywood'un klişe anlatımlarından bunaldığımda defalarca izleyebileceğim bir film daha var. Hem de anime!