reconstruction

reconstruction

sinefil izmir buluşmasında izleme olanağı bulduğumuz filmdi recontruction (kötü türkçe çevirisiyle: yeniden sev beni).

ben filmi oldukça beğendim. çizgisel olmayan kurgu şu sıralar moda oldu. bu nedenle bu tür filmlere giderek biraz daha mesafeli durmaya başladığımı hissedyorum. ancak bu filmde başta kurduğum o mesafeli ilişki daha sonra mutluluğa dönüştü. gerçekle hayalleri iç içe geçirerek, zaman zaman yabancılaştırma efektleri kullanarak iyi bir iş çıkarmış christoffer boe. sanırım ataraksiyant zaten daha önce de izleyip beğendiğini söylemişti filmi. quantino pek beğenmemiş gibi geldi. nipple'ın ne düşündüğü bir iki güne kadar netlik kazanır bakalım. bekliyoruz. izleyen diğer arkadaşlar da yorum yapalarsa ne güzel olur.

beğenmedim diyemem ama çok sevmediğim bir gerçek. desem'in ufacıkcık perdesinin ve arkalara oturmamızın da etkisi olabilir tabi. filmi sevme olasılığımla filmin toplam görüş alanımın ne kadarını kapladığı ilişkili sanki. altyazılarını okumak için kafanı çevirmek zorunda kaldığım filmler hep hoşuma gitmiştir ilginç bir şekilde (boyun ağrısı dışında tabi).
filme dönecek olursak en azından biçim açısından biraz fazla klişe yüklü gibi geldi. stilize sahneler orijinal olduğu zaman değerlidir. oysa burada biraz rahatsız edici düzeyde. biraz fazla kaba, amerikanvari ve genç işi gibi. örneğin rüzgar sesi çıkarak kamera veya kurgudaki kesmelerin "dank, dunk" sesler çıkarması, "vıjt, vıjt"lar beni rahatsız ediyor. çok az da olsalar filmden soğumama yetiyor. bir kamera hareketi neden kafama vurularak anlatılsın ki? sinemada beni en mutlu eden şey yeni, daha önce görmediğim bir şeyle karşılaşmaktır. filmin ucuz ve bildik numaralarla beni etkilemeye çalışması filmden soğumama yeter. bunun yanında konusu da benzer amaçlı klişeleri barındırıyor gibi. "abidik gubidik twist" bombardıman yöntemiyle seyirciyi afallatma, "anlamadım ama çok derin" etkisi yaratma, "on derste kız tavlama" çağrışımlı romantik tanışma anları vs. nesiller boyu kullanılıp kabak tadı verir hale gelmeden önce güzeldi elbette.
kısaca danimarka yapımı formülize bir amerikan filmi tadı aldım daha çok. zaten isminden de belli oluyor bu. kötü film değil ama ben farklı şeyler aramayı tercih ediyorum.

benim reconstruction'da sevdiğim, sinema üzerine bir şeyler söylüyor oluşuydu. ya da ben öyle anladım, bilmiyorum. (bazen filmlerin dertlerini çok alakasız şekilde anlayabiliyorum muhtemelen bu da bir yetenek) ne buldun sinema üzerine diyeceksiniz, başında ve sonunda biliyorsunuz illüzyon sahnesi var ve tabii ki sinema da başlı başına bir illüzyon. konunun, hikaye üzerine değil, hikaye anlatımı üzerine olması da hoşuma giden ayrı bir şey. şunu demeye çalışıyorum; işte böyle bir şeyin gerçek etkisini ancak sinema verebilir, böyle bir şey ancak sinemada anlatılabilir, çünkü sinemanın kurgu, atmosfer, renk vb unsurlarını kullanarak anlatabilirsiniz bunu, şiirle, romanla, resimle olmaz, -aynı etkide- ondan kelli ben bu filmi beğendim hakikaten. tabii bütün gerekçeleri sayamadım şimdi burada biraz yüzeysel oldu ama fazla yazamayacağım şu an

desemde beğenmeme sebebi ise kopyanın kötülüğü de olabilir filmin orijinali bu kadar karanlık ve kötü bir görüntüye sahip değildi.

evet sonunda login oldum yani kendimi tebrik ediyorum:)
reconstruction niye yeniden sev beni diye çevrildi hiç anlamadım nce bunu tartışmak istiyorum. construction yani kurgu... yeniden kurgulama.. yani film kurgudur. silersin yazarsın. o senin dünyandır. ne alaka yeniden sev beni. onu geçelim. filme gelelim.. filmin teması hoştu. ama bu kadar mı hüzünlendirilir bu kadar mı bulanıklaştırılır. insanın hayatının kendi hisleri ile yönlendirilmesi bu kadar hüzünlü müdür... sigarayı çeviren adam bize filmin sonunda gülümsemek zorunda mıydı.. ben çok daha iyi bir filme potansiyel bi konu olduğunu düşünüyorum. ama bir sahne wardı ki sewdim yani şimdi ne yalan söliyim :
---- spoiler ----
elinde walizi hava alanında .. şüphe ederse kız yok olacak... ama bize açıklamasa olmaz mıydı...bakın şimdi şüphe edecek we kız yok olacak. hıh işte bak gitti gibi...
--- spoiler ----