Soundtracki iyi yapan şey nedir?

Bi süre önce bi soundtracki iyi yapan şeyin ne olduğunu çözdüm. Kendi kendime yaptığım bu tür ufak keşifler beni çok mutlu ediyor. Belki siz bunu zaten biliyosunuz ve ben aptal konumuna düşecem ama yine de bunu paylaşmalıyım. Bunu da bu işin en büyük iki üstadı olarak düşündüğüm Danny Elfman ve John Williams'i defalarca dinleyerek buldum.

Her bi karakterin, ya da filmde tekrarlanan her bi ana konunun kendi teması var. Mesela batman returns için konuşursak Batman için bir tema, penguen için bir tema, catwoman için bir tema var. Ve danny elfman o an perdede hangi karakter görünüyorsa o temaya geçiş yapıyor. Bu geçişi de sahnedeki aksiyona göre yüksek tempolu ya da ağır ağır yapıyor. Bir nevi DJlik yapan orkestra şefi yani. Bi soundtracki de iyi yapan şey tam da burası oluyor. Geçişin müzikal açıdan zengin ve kaliteli olması ve tempo bakımından da sahne aksiyonuna uygunluğu onu iyi bir soundtrack, bestecisini de iyi bir composer yapıyor.

Farklı düşünen?

ama bu kurgunun dışına çıkıp yine de lezzetli olabilen soundtrack'ler var. woo'nun aksiyon sahnelerine eşlik eden son derece hafif klasik müzikler beni çok etkilemiştir. ama genel olarak çizdiğin çerçeveye katılıyorum.

evet ben başlığı yanlış açtım aslında, çoğul kullanmalıydım. elbette benim yazdığım dışında bi sürü etken var, ama öne çıkan bu yazdıklarım benim gözümde.

ben soundtrack'in olmayanını severim aslında. müziğin dramatik etkiyi artıracak biçimde kullanılması pek hoşuma gitmez. duygusal sahnelerde hafif şeyler, aksiyon sahnelerinde hareketli müzikler... bunun sinemaya pek yakışmadığı düşüncesindeyim. bu nedenle nuri bilge ceylan'ın müziği kullanış biçimini çok beğenirim.

farklı düşünen? :)

nuri bilge'nin tarzı, anlattığı öyküler buna müsait. ama çoğunlukla müziksiz bir filmden sıkılırım. sinemayı müziksiz pek düşünemem.

sinema zaten kendisi müziktir diyerek tuz biber ekeyim ben de :). ama gerçekten de görüntü, ses ve kurgunun bir müziği vardır zaten. güzel olan onu görmek. ama film müziklerini de severim genelde. her zaman dramatik etkiyi artırmak için kullanılmazlar, çoğu zaman filmin atmosferini de yaratırlar, kişiliğini de kazandırırlar. klasikleşmiş film müziklerini dinlerken o filmi tekrar izliyor gibi oluruz. hatta bazen müziğini bildiğimiz bir filmi ilk kez izliyor bile olsak film biz tanıdık gelebilir. müzik böyle olduğunda güzeldir ama kuru kuru aksiyonu, duygusallığı güçlendirmek için kullanılmasını ben de sevmem.

bazı, film müziği kullanmadığı halde, filmin içinde geçen soundtrackler oluyor. işte benim en beğendiğim olay bu, tabii filmine göre değişir diyerek de iddiamı sağlamlaştırmadan geçemeyeceğim...

bu olay filme göre değişir..china syndrome da bir saniye bile müzik kullanılmaz ki zaten bu bilinçli bir seçimdir filme bambaşka bir hava verir...ama bunun yanında bir tarantino,woo filmini sahnenin akışkanlığına göre tür değiştiren müzikleri olmadan düşünemiyorum bile...

Bence Tarantino ve Woo müzik kullanımı açısından epey farklı iki yönetmen.

Benim soundtrack anlayışım daha ziyade Printerson'unkine yakın.
Öyleki sadece o film için yapılan müziklerden beğenip aldığım sadece 5 tane soundtrack var (ki zaten 3'ü WKW olmaktadır ki zaten)
Ashes of Time
In The Mood for Love
2046
Blue
Princess D

Bunlar dışında sadece o film için yapılan müziklere fazla dikkat etmem, pek hatırlamamda doğrusu -

ayrıca yukarda bir arkadaş film müziğinin izleyici alenen manipule etmesinin ne kadar rahatsız edici olduğunu yazmış ki ona katılıyorum, ama bazı yönetmenler var ki o anda orada o şarkı işte bir tuhaf yapıyor adamı - örn. WKW Fallen Angels'ında Shirley Kwan'ın bir şarkısı vardır, "beni unut" diye herhalde çevirebiliriz, ben resmen çince şarkıyı ezberledim o sahne yüzünden, sonra bir de Duvara Karşı filminde malum Ağır Roman müziğin olduğu sahne..

Birde tabi klasik müzik kullanımları var,

Bir Kore filmi var "My Sassy Girl" diye, harika bir romantik komedi- ben hastasıyım bu filmin ve içinde Pachelbel'in Canon şarkısı kullanılıyor. Ben bu şarkıyı ararken ararken bu yaşımdan sonra barok sevmeye başladım,
nereden nereyeee

Kim 2001'deki valsi unutabilir, bence müzik ve görüntünün mükemmel uyumuydu o sahne.

Sonra OLD BOY'daki Vivaldi - aman aman dedirtti.

oooooooo daha yazılacak çok şey var ama, çok uzun oldu bu mesaj (yine)

iyi soundtrack kötü olmayan soundtracktir. kötü soundtrack ise sinema dili güçsüz olan kimi yönetmenlerin sıkıştığı anda çalıyım hüzünlü melodiyi, çalıyım hareketli müziği diyerek oluşturduğu soundtacktir. ama 7.sanat ya bizimki:), müzik ile tadından yenmiycek kıvama getirilmiş nice filmler vardır ki saymakla bitmez. ama belki şu tartışılabilir. müzik kullanılarak bi sahnenin etkisinin artırılması keyifsiz bişi midir. ayrı başlıkta mı konuşulur burda mı cemaat karar vere..bence samimi bi şekildeyse keyiflidir. bu nasıl ayırt edilir.mesela arizona dream de üç sahnede aynı şarkı kullanılır. o müzikler olmasa o hisleri yaşatamazdı bana film. bu kolaycılık mıdır yoksa iyi bişi midir. belki başlığın anlamı buydu da ben daha yeni vardım o noktaya? vardım bari devam ediyim. bu bi tarzdır. kimisi set kurar, profesyonel oyuncuyla çalışır. film müziğini de bi sürü insanlarla çalışarak belki analizle şunla bunla seçer. ki bu bence samimi bi yol değil. sinemayı bi sanat olarak görüyosak sinemaya yakışmıyo bence. kimisi ise içgüdüsel bi takım şeylerle müzikleri seçer. ya da müzik seçmez bile. amatör oyuncuyla çalışır. hayata yakın olmaya çalışır. belki kendisi de o müziği dinliyodu o sahneyi yazarken ya da müziği kendisi yaptı. bu daha samimi.. ve benim sinema anlayışıma giden yol.

bir de ben soundtracklerin efsaneleşmesinden hoşlanmıyorum mesela. filmin önüne geçmesinden. bu gerçi hayranlıkla ilgili bişi. izleyemediği zaman kişi soundtracki dinleyip izlediği andaki hisleri mi yakalamaya çalışıyo. yoksa şarkı kendi kendine güzel zaten diye mi dinliyo. 2. seçenekse o zaman ona soundtrack denmez o şarkı artık filmden kopmuştur..

son olarak niye soundtrack yerine film müziği demiyoruz biz?

asuman wrote:

son olarak niye soundtrack yerine film müziği demiyoruz biz?

ben kendi adıma kültür emperyalizmi yapıyorum...

eliza bennet wrote:
Bence Tarantino ve Woo müzik kullanımı açısından epey farklı iki yönetmen.

müzik türleri beğenileri seçkileri açısından elbette farklılar ama ikisi de sahnenin temposunda gidişatına göre müzikler kullanıyorlar.yoksa ben ikisi de aynı müzik türünü kullanıyorlar demek istemedim.

sermest, dikkat ettiysen ben de müzik kullanımları farklı demişim, kullandıkları müzik türleri değil. Ama çok uzar ve bunaltır bu tartışma ve birazda üzecek beni zira Woo'nun fimlerini Hollywood öncesi ve sonrası diye ikiye ayırmak gerecek, sonra Woo'nun Hollywood sonrası filmlerindeki müzik kullanımının bana Jerry Brukcheimer'in tornasından çıkan (ama bir kısmını utanmadan sevdiğim) çeşitli filmlerdeki müziklere benzerliğini hatırlayacağım vs. vs.