Kamplaşma Sorunsalı

Sanat tarihinde her dönem kendi ana akımını çıkarır. Geniş kitleler de bu ana akımı destekler doğal olaraktan. Ancak eleştirel kesimde yer alan kitle de otomatik olarak "main stream"den hangi sanat ürünü gelse izlemeden/dinlemeden/okumadan vb. reddetme tribine girer. İşte bu nokta eleştirelliğin intihar noktasıdır. Kalıp soru ve yaklaşımlarla eleştirel olmak aslında bir tür muhafazakarlık olarak görünüyor bana.

bu durumun varyasyonlarını bilim ve siyasette de görebiliyoruz amma velakin mevzu sanat... sizler ne dersiniz ya da bir şey der misiniz?