FilmEkimi 2004 (aka. OLD BOY)

yaa bende onu diorum kim hangi filme rez. yaptırıosa saatlerini falan yazsın o zaman (hani bir arada hareket edemiosak) kim ne zaman oralarda olacak birbirinden haberdar olsunn.ne biiliiim.

Galalarınn hepsini eledim.listem sudur ;

09.09 CUMARTESİ
16:00 Samurayın Onuru(buna akm'deki gösterimini yakalayabilirsem gitmem)
21:30 Vibratör

10.09.PAZAR

11.00 Kontrol
13:30 Koro
19:00 Zatoichi

13.09.ÇARŞAMBA

19:00 Karanlık Sırlar

arkadaşlar,

cumartesi sabahı ağlayan devenin öyküsüne, pazar sabahı da kontrole gidiyorum

gelen?

paz sabahı görüşürüz o zaman:)

zatoichi yi şiddetle tavsiye ederim kaçırmayın.

arkadaşlar buluşma falan hikaye olunca ben işyerinden bir arkadaşı da peşime takıp cumartesi sabahı ağlayan devenin öyküsüne gittim. alman yapımı bi film mezuniyet projesi imiş esasen moğolistanın gobi çölünde yaşayan bir aile var. ailenin koyunları ve develeri var. develerden biri bir gün bir beyaz yavru doğuruyor ve yavruyu kabullenmiyor yani emzirmiyor ki bu da garibin açlıtan ölmesine vesile anne deve inliyo, yavru deve ağlıyo abi mükemmel bir film çarşamba günü yine oynayacak Allahını seven gitsin. bayılacaksınız. belgesel olduğunu da hatırlatayım bu arada

ben de kontrol'e gittim.macar filmi.çok güzel olmamakla bereber izlenilebilir bi yapımdı.bazı yerleinde çok güldüm.sonra KORO'ya gittim ,sıcak bir filmdi,hikayesini sevdim.zaten gösterime girecek türkçe alt yazılıydı.sonra ağlayarak zatoichi biletleimi satmak zorunda kaldım,işim olduu için .gösterime giricek di mi yaa??

valla ving gilda ve bende korocu yu izledik gayet başarılydı. ama seni görememişiz şatti. amelie naifliğine sahip duygu yüklü denilen fransız filmleri katogorisinde

film içi: ölü ozanlar derneğinin fransızcası söz konusu meta şiir yerine müzik, bide çocuklar ölü ozanlar derneğine göre daha küçük sevimli ve sorunlu diyebiliriz

old boy harikaymış. uzun zamandır bu kadar sinemaya doymamıştım. eliza ne kadar teşekkür etsem azdır.

ne demek efendim, çok sevindim beğendiğine, düşündüklerini ilgili başlığa yazsana bir ara.

ben de izledim. çelenk yollatıcam sana.
çok teşekkürler...

ben pek beceremem öyle yazma etme işlerini ama fırsat bulunca yine çabalarım biraz.

daha önce başka bi başlıkta daha yazmıştım sanırım iyi filmlerden sarhos çıkarım dizlerim titrer yürümekte zorlanırım falan diye. before the rain ve in the mood for love la beraber en belirgin hallerinden birini yaşadım bu sarhoşluğun. son zamanlarda aklıma ilk gelen filmlerden biri duvara karşı. "çok iyi çok beğendim" diye gezip duruyordum duvara karşı için ama gerçekte sadece idare ediyomuşum onla ve onun gibi diğer filmlerle, bunu anladım.

yazacaklarım spoiler içeriyor, filmi izlemeyenler okumasın.

Şimdi nereden başlasam bilemiyorum. Senaryo o kadar iyi kurulmuş ki beni bir çok yerden vurdu. TV, yalnızlık, neden ben sorusu gibi bir sürü şeye karşı zaten zaafı olan biriyim. BU filmde de bunlar özellikle başlarda ana hikaye etrafına çok güzel yedirilmiş. Canavardan (altyazıda hayvan olarak verilmişti ama imdb'de monster gözüküyor) beter olsam da yaşamaya hakkım yok mu? sorusu zaten başlı başına iyiyken film "TV hem saat hem takvim, okulun, evin, kilisen, arkadaşın ve sevgilin" gibi bomba repliklerle başlıyor. Bunların da başında zaten harika bir jeneriği var ki seni daha ilk andan içine alıp sarıp sarmalıyor. Sonra da sonuna kadar dur durak demeden sürekli ters köşeye yatırıyor.

Planlar, görüntüler, kamera hareketleri, müzik, oyunculuk vs gibi şeylerin hepsi bir arada bu kadar güzel ve uyumlu olur mu, bi yerinde de bi kusur olsun be kardeşim. Bir de yönetmen belli başlı autorleri analiz edip hepsinin de en yetenekli olduğu kısımları alıp voltron oluşturmuş sanki. Eliza nın söylediği gibi fincher ve de palma'ya şiddet ve müzik kullanımında kubrick'i ekleyin mesela. tek planlık koridordaki dövüş sahnesi ne öyle, otomatik portakal'ı bile içinde barındırıyordu film.

Peki ya flashback'lere ne demeli. Bu kadar güzelini hatırlamıyorum ben. kardeşi düştükten sonra elini tabanca yapıp tetiği çeken woo-jin gibi bi geçiş gösterin bana.

Asıl ters köşe yapan kısıma gelelim. Bir kere bana göre bu filmin kahramanı dae-su değil woo-jin. zaten dae-su'nun değil woo-jin'in intikamını izliyoruz. Ve bana sorarsanız dae-su kolayı seçen korkağın teki. Woo-jin'in repliğini hatırlayın. "Biz herşeyi bilerek birbirimizi sevdik, bakalım siz becerebilecek misiniz". Dae-su en kolayını seçmedi mi.

Ben yine baya bi kopuk kopuk yazdım, siz toparlarsınız artık. Zaten daha yazacağım bi sürü şey var, arada eklerim onları da.

çekimler sırasında 4 mürekkep balığı canlı canlı yenmiş, gerçek miydi diye soranlara selam olsun

evet o ahtapotlardan yönetmenin istediğini çekimi tutturuncaya kadar Choi Min Sik abimiz üç tane yemiş, dördüncüyü zaten filmde yiyor.

Benim en çok merak ettiğim Dae Su'nun meşhur dövüş sahnesinde sırtındaki bıçağı nasıl yaptıkları idi, meğerse digital olarak eklemişler uyanıklar.

Bu arada arkadaşlar, aslında bu adamın intikam üzerine ikinci filmi bu, bundan önce bir tane çekti Sympathy for Mr.Vengeance diye - onun çekimleri biraz daha farklı ve konusu daha değişik ama özellikle ilk izlenimde acayip sarsıyor o da. Şimdi bir de ana karakteri bayan olan çekiyor o da bu "intikam" teması üç filmin sonuncusu olacak.

Tabi anladığım kadarıyla adam bize intikamın ne kadar boş gereksiz ve tahrip edici bir şey olduğunu anlatmaya çalışıyor galiba ama ben Old Boy'daki Woo Jin'i inanılmaz takdir ettim bu konuda. İntikam almak istiyorsan öyle alacaksın abi yaaa. Dibine vuracak yani - hele o uzaktan kumandaya basıldığında kayıt ettiği sevişme sesleri odaya yayıldı ya, dondum kaldım ben orada.

Birde ben o adamın (Yoo Ji Tae) fiziğini çok çekici bulduğum için ekstra güzel geldi -

O gardroptan ben de istiyorum.

film o kadar iyiydi ki soktuumun amerikalılarıının yeniden çekmesi kaçınılmazdı. buyrun burdan yakın.
http://www.imdb.com/title/tt0425320/combined