Lars von Trier

her bi film ayrı başlıklarda tartışılabilir belki ama bikaç cümle filmler hakkında... takıntılı ruh hali biçok kişiyi rahatsız etse de ben taktir ediyorum bu adamı açıkçası. deli olmadan sınırlar aşılmıyo belki. benim beğenme sırama göre yazdım...

(1) karanlıkta dans : björk ablamızın büyülücü sesiyle, trierin benim sevdiğim omuz üstü kamera uslubuyle yaratılan samimi havasıyla pek beğendiğim bi filmdir. vurucu finaliyle kanımı dondurmuştur.

(2) dalgaları aşmak : bu filmde aşırı bi kötümserlik, her daim ruh sıkan bi hava da olsa beğendim bu filmi. hani manik depresif karakterler filan. vurucu. hele ki tanrı ile dialoglar.. omuz üstü kullandığı kamera filmin anlatımını pekiştirmiş. güzel bi hava yaratmış kanımca. sağlam psikoloji ile izlenmeli derim.

(3) dogville : denemek , sınırlarla yetinmemek.. senaryo itibariyle pek etkilenmesem de, temelinde sorguladığı sorulara filmle aynı yanıtları vermesem de, etkilendiğimi söylemek isterim. en azından üslup itibariyle sıradan olmaması bile benim gözümde 10 üstünden bi 4 puan verdirtir wallahi.

(4) beş engel : kasmış biraz trier. en az sewdiğim filmi bu. orijinal "perfect human" güzel işte ne kurcalıyosun:) gerçi bi değişim bi başka bakış açısı yakalamak üzere emek harcamış en azından. daha doğrusu harcatmış:) sinema bu adamın oyuncağımı yahu!

eşek öldürülmesine gelince, bu inanılmaz bişi. ben daha yeni duydum. ne demek zaten öldürülecekti... inanamıyorum yaa... bi canlının hayatı söz konusu. öleceği kesin olan bi insanın kamera önünde öldürüldüğünü düşünsenize. olabilir mi böyle bişi. ne farkı var ki....