siyahî favori
38 replies · 525 views
o zaman fotojenik insan yok mu?
yani şu konuda tek boyutlu düşüneceğin kırk yıl düşünsem aklıma gelmezdi...şunu söylemek istiyorum:
fotoğrafta veya sinema karesinde yer alan görüntü cisim midir kanlı canlı insan mıdır?
sokakta gördüğün bir insana "aa ne kadar fotojenik" diyerek yaklaşıyorsan bu apayrı bir mesele oluyor..kişisele giriyor benim dimağım yetmez...
yok,ben fotojeniğin mecaz anlamından çıkarımlar yapıyorum dersen daha kötü çünkü düz türkçeyle "Fotoğrafta veya sinema filminde güzel bir etki bırakan (yüz, duruş)." anlamına geliyor.yani senin biraz önce demiş olduğun "bu fotojenik olmuyo iyi fotoğraf oluyo" karşı çıkışını çürütüyor.
yok yok mecazi anlam falan yüklemiyorum...
yani ışık üstümde nasıl duruyo mevzumuz...
ışık üstünde durmuyo ki, sana çarpıp geri dönüyo. yansıyo yansıyo...
yok abi ben ölmüşüm...
hayır yansıyo desem ne ışık üstüme geliyo desem ne?
fotoğrafta güzel çıkıyosa tipim fotojenik olmuyo muyum?
ben de diyorum ki fotoğrafta güzel çıkabilmen için güzel,yakışıklı olman bir kaide değil.hatta güzel/yakışıklı olarak tabir etmediğimiz bir insan yüzü fotoğrafa veya sinema karesinde son derece etkileyici ve güzel çıkabiliyor.orada benim düşünceme göre kimyasal bir özgünlük var kişiden kişiye değişen...
yamuk yumuk bi adam sinemada nasıl güzel çıkacak. olmaz öyle şey, ışıknan yansımaynan ilgisi yok bunun, makyajdır o makyaj.
kim mesela?
"Birileri geldi ve güzelliğiyle gönülleri fetheden, saçları, elleri, bakışları, tavırları da en az kendileri kadar güzel olan bütün o erkek idollerini ortadan kaldırdı. Başrolleri istila eden bu seçilmiş güzeller, kısa boylu, esmer, çirkin, zaman zaman şiddete eğilimli, hatta kaba mizaçlı modern zaman idollerinin 'çirkin karizması'denilen bir anlayış ortaya çıkarmalarına mecburen seyirci kaldılar. Humphrey Bogard ilk adımı atmıştı atmasına ama onun takipçileri sayılabilecek Robert Mitchum ve daha sonra Jack Nicholson ancak kendilerine ait bir 'çirkin olmalarına rağmen karizmatik' ibaresi kazanacak kadar ileri gidebilmişlerdi. Gümbür gümbür ortaya düştüklerinde, Al Pacino, Robert De Niro ve Dustin Hoffman 'çirkin karizması'nı her çirkinin son umudu olmaktan, 'Leonardo Di Caprio olacağıma ölürüm'e terfi ettirdiler..."
**Altyazı Aylık Sinema Dergisi Ekim 2002 **
ben de karıştırayım biraz. bi kere "kimyasal özgünlük" değil "fiziksel özgünlük" ile ilgili olabilir (nasıl karıştırıyorum ama). senden yansıyan fotonlar film üzeinde kötü kimyasal etki bırakıyor, benimkiler güzel etki bırakıyor diye bir şey olmaz. ışık hülya avşardan yansıdığı için gümüş ona farklı muamele yapmayacaktır. bu yine fizikle, optik ile ilgilidir olsa olsa. gözümüzle farklı açılardan ve üç boyutlu, sinemada ise özenle seçilmiş tek bir açıdan ve iki boyulu görürüz. yani birinde yüzün formu ile diğerinde yüzey üzerine yansımasıyla ilgileniyoruz. ayrıca oyuncunun teninin ne kadar ve ne renk ışık yansıttığı da önemli olabilir. ne kadar kontrast yaratığı da. yüz hatları, çizgileri hoş bir etki yaratabilir. ya da bir gözünün kapalı olması işe yarayabilir belki. sinemada yüzün yaptığı çağrışımlar da önemli. bebek gibi bir yüz izleyicide hiçbir his uyandırmıyorken, yamuk yumuk suratlı veya yüzü kırışık içinde bir adamın görüntüsü izleyiciyi çok etkiliyebilir. biraz bunlarla ilgili sanırım fotojenik olması.
karizmatik ise fotojenikten çok farklı. üstteki mesajda adı geçenler ses tonlarıyla, duruşlarıyla, hareketleriyle, mimikleriyle insanı etkilerler. gerçek hayatta da aynı etkiyi yaratacaklardır. yalnızca görüntü ile ilgili değil bu.
ne şekilde alırsak alalım Forrest'ta yok abi bu olay-
You need to log in to post a reply.